Photodentro 928x90

MotherSonSand1
Τα παιδιά χρειάζονται και θέλουν την προσοχή μας. Το ξέρουμε αυτό. Δεκαετίες τώρα συζητάμε για τη αξία του ποιοτικού χρόνου με τα παιδιά, για το πώς οι ώρες κοντά τους διαμορφώνουν το μεγάλωμά τους.

Ανάμεσα στη δουλειά, στο σχολείο, τις απογευματινές δραστηριότητες, της δουλειές του σπιτιού, τον χρόνο μπροστά στις οθόνες, το συνεχές «μπιπ-μπιπ» των μηνυμάτων στον υπολογιστή ή στο κινητό, έχουμε μείνει να αναρωτιόμαστε πού βρίσκεται ο χρόνος για τους γονείς και τα παιδιά απλά να βρίσκονται μαζί. Πού βρίσκεται ο χρόνος να δουν, να ακούσουν, να ανταποκριθούν ο ένας στον άλλον; Πού βρίσκεται ο χρόνος να συνδεθούν;

Της Andrea Danneker*

Είτε μένουν στο σπίτι με τα παιδιά, είτε σταθερά εξοικονομούν χρόνο για να βρίσκονται με τα παιδιά μετά τη δουλειά ή ακόμα κι αν δεν μπορούν να θυμηθούν την τελευταία φορά που βρέθηκαν όλοι μαζί, ως οικογένεια, οι γονείς αναγνωρίζουν ότι τα παιδιά θέλουν και χρειάζονται την προσοχή μας.

Δεν είναι σύμπτωση όταν δυο παιδιά που παίζουν ήρεμα και γαλήνια μαζί, ξαφνικά αρχίζουν να μαλώνουν και να φωνάζουν, ακριβώς τη στιγμή που εμείς αρχίζουμε να μιλάμε στο τηλέφωνο. Όλους μας εντυπωσιάζει (και συχνά μας εξοργίζει) όταν, στην προσπάθειά μας να περάσουμε χρόνο με τα παιδιά μας, προγραμματίζουμε ένα απόγευμα γεμάτο από δραστηριότητες, όμως τα παιδιά καταλήγουν να γκρινιάζουν, να παραπονιούνται -δεν είναι ικανοποιημένα, ζητάνε περισσότερα. Μα, δεν τους δίνουμε αυτό που χρειάζονται –χρόνο μαζί; Τι κάνουμε λάθος;

Οι περισσότεροι από εμάς πλησιάζουμε τα παιδιά με τις καλύτερες προθέσεις, έτοιμοι να «κάνουμε» κάτι. –«Ωραία! Εδώ είμαι. Τι θα κάνουμε»; Πόσο πιθανό είναι, όταν τα πλησιάζουμε με αυτή την ετοιμότητα στο «να κάνω», τα παιδιά να νοιώθουν πίεση να «κάνουν» κάτι για να τραβήξουν την προσοχή μας; Με αυτή τη σκέψη κατά νου, ίσως να μην είναι τελικά τόσο παράξενο που τα παιδιά καταφεύγουν τελικά σε κάθε λογής συμπεριφορά για «να τραβήξουν την προσοχή», όταν είμαστε στο τηλέφωνο (συνήθως συμπεριφορά που μας δυσκολεύει και μας αναστατώνει).

Η Magda Gerber, η οποία το 1978 ίδρυσε το Resources for Infant Educarers – RIE , έναν διεθνή μη κερδοσκοπικό οργανισμό για τη φροντίδα και την εκπαίδευση των βρεφών, αναφέρει ότι όταν προσφέρουμε στα παιδιά διαρκώς τη μισή μας προσοχή, είναι διαρκώς «πεινασμένα» για την προσοχή μας. Όταν όμως προσφέρουμε την αποκλειστική μας προσοχή, ορισμένες στιγμές, αυτές οι στιγμές μπορούν να «χορτάσουν» για πολύ τα παιδιά. Η πλήρης προσοχή μας είναι σαν να σερβίρουμε στα παιδιά ένα μεγάλο μπολ με βρώμη για πρωινό: τα  θρέφει, κολλάει στα κόκαλά τους.

Είναι αλήθεια ότι μπορεί να προσφέρουμε τη φυσική μας παρουσία στα παιδιά, όμως η προσοχή μας εύκολα διασπάται από μηνύματα και πληροφορίες που δεχόμαστε στο κινητό ή στον υπολογιστή. Μπορεί να βρισκόμαστε μαζί τους για πολλές ώρες, να τριγυρίζουμε στους δρόμους ή από τη μια δραστηριότητα στην άλλη, χωρίς όμως πραγματικά να βλέπουμε, να ακούμε, να ανταποκρινόμαστε ο ένας στον άλλον. Είναι η πλήρης και αποκλειστική προσοχή μας αυτό που έχει σημασία.

Τι κάνουμε;

Σκεφτείτε να περάσετε λίγο χρόνο με τα παιδιά σας, χωρίς να σχεδιάζετε τίποτε άλλο, χωρίς άλλη επιθυμία εκτός από το να «είστε» απλά μαζί. Ξεκινήστε με 15 λεπτά την ημέρα. Στην αρχή μπορεί να είναι βαρετό ή να σας ξεβολεύει, όμως τα πλεονεκτήματα σύντομα θα μετριάσουν τη δυσαρέσκειά σας. Σε όποια ηλικία κι αν είναι το παιδί σας, πάντα μέσα του υπάρχει ένα μικρό παιδάκι που έχει μεγάλη επιθυμία να αγαπηθεί, να συνδεθεί, να το κοιτάξει κάποιος ειλικρινά και χωρίς να περιμένει τίποτα από αυτό.

Κλείστε τον υπολογιστή, αφήστε το κινητό στο αυτοκίνητο, βγείτε από την πρίζα. Είναι οι στιγμές που θα προσφέρετε την ολοκληρωτική σας παρουσία, με όλες τις αισθήσεις σας ξύπνιες και στη διάθεση του παιδιού σας. Να έχετε υπομονή με τον εαυτό σας. Χρειάζεται εξάσκηση για να το κάνετε. Με ένα μωρό μπορεί απλά να χρειάζεται να καθίσετε στο πάτωμα και να παρατηρείτε. Απλά να «είστε» μαζί.

Αντισταθείτε στον πειρασμό να κουνήσετε ένα παιχνίδι μπροστά στο πρόσωπό του ή να αρχίσετε να περιγράφετε το τι υπάρχει τριγύρω ή να αφηγείστε το κάθε τι που συμβαίνει. Αυτός είναι χρόνος για να δεχθείτε, για να εισπνεύσετε. Με ένα παιδί στην προσχολική ηλικία, μπορεί να είναι το να καθίσετε στο κρεβάτι του, αποκλειστικά διαθέσιμοι, απλά να παρατηρείτε και να το ακούτε καθώς παίζει. Περιμένετε. Και ξανα-περιμένετε. Δείτε τι συμβαίνει. Αυτού του είδους το παιχνίδι που γίνεται ξέχωρα από εσάς αλλά δίπλα στην αφοσιωμένη παρουσία σας, διδάσκει το παιδί να στηρίζεται στη δική του εσωτερική ασφάλεια και όχι στη δική σας αποδοχή, έγκριση ή συμμετοχή.

Με ένα μεγαλύτερο παιδί ή ακόμη και με ένα παιδί στην εφηβεία,  μπορεί να είναι το να βρεθείτε μαζί αραχτοί στον καναπέ, σε μια κούνια, απλά και ανέμελα. Είναι πολύ ανακουφιστικό για τα παιδιά να ξέρουν ότι βρίσκεστε εκεί, αληθινά εκεί, χωρίς να αισθάνονται πίεση να προκαλέσουν το ενδιαφέρον ή ακόμα και να μιλήσουν.

Μπορεί να ακούγεται εύκολο αλλά δεν είναι. Λίγοι άνθρωποι μπορούν πραγματικά να το κάνουν. Είναι πολύ πιο δύσκολο για εμάς, ιδιαίτερα σήμερα, σε μια εποχή όπου κυριολεκτικά έχουμε τον κόσμο στα δάχτυλα των χεριών μας. Πολύ εύκολα επιτρέπουμε στον εαυτό μας να αφοσιωθεί στο email που έφτασε Blackberry ή στο iPhone ή σε κάτι που θα δούμε στην οθόνη της τηλεόρασης. Έχουμε προγραμματιστεί (και συμβιβαστεί) στο πάντα να «κάνουμε» κάτι. Όμως, σας ρωτάω, ποια είναι η επιλογή μας ως άνθρωποι: να «κάνουμε» ή να «είμαστε»;

Ο Kim John Payne, ο συγγραφέας του βιβλίου Simplicity Parenting (στα ελληνικά, με τον τίτλο «γονείς Απλά!», θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο από τις εκδόσεις Καλειδοσκόπιο), αναφέρει ότι όταν κατεβάζουμε ταχύτητα και δημιουργούμε χώρο για αυτήν την ποιότητα χρόνου κοντά στα παιδιά μας –χαλαρά, απλά με το να «είμαστε»- είναι σαν να αποταμιεύουμε στη σχέση: σαν να συγκεντρώνουμε τα αποθέματα που τα παιδιά θα θυμηθούν (και εμείς θα χρειαστούμε, μαζί με κάθε άλλη δυνατή βοήθεια) στα χρόνια της εφηβείας. Σε κάθε ηλικία, το να είναι ένας γονιός ολοκληρωτικά παρόν προσφέρει στα παιδιά τη διαβεβαίωση ότι «είμαι εδώ και είμαι διαθέσιμος». Χτίζει εμπιστοσύνη. Δηλώνει το «σ’ αγαπάω και θέλω να σε γνωρίσω». Όμως η αληθινή ομορφιά σε αυτές τις στιγμές που «είσαι» χωρίς να «κάνεις» κρύβεται στο ότι ανακαλύπτεις ένα ανθρώπινο πλάσμα: το παιδί σου.


*Η Andrea Danneker είναι σύμβουλος οικογένειας και συντονίστρια ομάδων Simplicity Parenting στις ΗΠΑ.

*Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το κίνημα Simplicity Parenting και τις ομάδες γονιών Απλά! στην Ελλάδα, μπορείτε να επικοινωνήσετε με την Λαμπρινή Σταμάτη στο τηλέφωνο  211 790 1979 ή στα Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. , www.goneisapla.gr, www.facebook.com/goneisapla.gr

 

 

Σχόλια  

 
0 #1 Αγγελίνα 2013-11-12 01:20 Και πώς σταματάς να τρέχεις έτσι που μας έχουν καταντήσει; Παράθεση
 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

goneis-Apla-omades-236x236

bookbook236x118

BN-kaleidoscope-236x118

goneisApla-GR-Header993x262