Photodentro 928x90

Μητέρα και κόρη αγωνίστηκαν μαζί

Σε ηλικία ενός έτους , μπορεί και πιο νωρίς,  λόγω βαριάς πνευμονίας μου χορήγησαν μια ένεση στρεπτομυκίνης, που είχε ως αποτέλεσμα την ωτοτοξικότητα, η οποία και επέφερε μόνιμη νευροαισθητήρια  βαρηκοΐα, μεγάλου βαθμού.Οι γονείς μου άργησαν να το αντιληφθούν κι όταν το αντιλήφθηκαν με έτρεχαν σε πολλούς γιατρούς ΩΡΛ. Τελικά, σε ηλικία τεσσάρων ετών μου έβαλαν και στα δυο αυτιά μου δυο ακουστικά με μακριά καλώδια.

Της Μαρίας Μουρκάκου

Σε  ηλικία πέντε ετών με έβαλαν σε ειδικό σχολείο στην κυρία Μαρτίνου όπου έμεινα μέχρι στη ηλικία των εννέα χρόνων. Σε αυτό το διάστημα η ακούραστη μητέρα μου σε συνεργασία με τη δασκάλα του σχολείου μου μαθαίνανε χειλεαανάγνωση και την άρθρωση κάποιων λέξεων με μεγάλη όμως δυσκολία...Σε αυτό το σχολείο τελείωνα την κάθε τάξη κάθε δύο χρόνια, γιατί ήταν πολύ αργός  ο ρυθμός της εκπαίδευσης λόγω του χαμηλού νοητικού και γλωσσικού επιπέδου πολλών κωφών -βαρηκόων παιδιών... Χάρη όμως στις υπεράνθρωπες προσπάθειες της μητέρας μου προχωρούσα πιο μπροστά από τα άλλα παιδιά...

Μέσα στη ατυχία μου στάθηκα πολύ τυχερή… Χάρη σε παρακλήσεις μιας καλής φίλης της μητέρας μου γνωρίσαμε μια εξαιρετική λογοθεραπεύτρια τη Σούλα Κασφίκη. Εκείνη ήταν που, μετά από τα δύο πρώτα μαθήματα, έπεισε τους γονείς μου να με βγάλουν οπωσδήποτε από το ειδικό σχολείο και να με βάλουν σε κανονικό ιδιωτικό σχολείο.

Ήταν μια τεράστια αλλαγή για μένα. Η διευθύντρια του ιδιωτικού σχολείου, μια άγια γυναίκα που της χρωστάω αιώνια ευγνωμοσύνη , με άρπαξε κυριολεκτικά μέσα από τα χέρια της κυρίας Μαρτίνου που αρνιόταν να με αφήσει. Με έβαλε στη δευτέρα δημοτικού, στο πιάνο, στο μπαλέτο... Προσαρμόστηκα αμέσως σε αυτό το περιβάλλον γιατί είχα δυνατή θέληση και πείσμα. Ήθελα να είμαι μέσα σε όλα. Πέταξα τα ακουστικά, γιατί αφενός δεν άκουγα καλά και, αφετέρου, δεν ήθελα να προκαλώ τον οίκτο των νέων συμμαθητών μου, αφού ήξερα καλή χειλεαανάγνωση.

Η λογοθεραπεύτριά μου Σούλα Κασφίκη, αξιοποίησε το γεγονός ότι ήξερα χειλεαανάγνωση. Μου έδειχνε εικόνες αντικειμένων και μου μάθαινε να αρθρώνω. Κάναμε μαζί αμέτρητες ασκήσεις μνήμης , αφής, όρασης. Μου έκανε έντονα ειδικές ασκήσεις για την τόνωση των μυών, για τη κίνηση των χειλέων, της γλώσσας. Θυμάμαι που χρησιμοποιούσε καρτέλες με χρωματιστά γράμματα όπως τα ηχηρά κόκκινα και τα άηχα μπλε. Πόσο μπερδευόμουν  με τα γράμματα που έμοιαζαν πολύ μεταξύ τους όπως το π με το μ, το φ με το β, το τ με το ντ, το θ με το δ,το χ με το γχ…

Κάποια σαββατοκύριακα η Σούλα με πήγαινε στο Ζάππειο όπου μου εξηγούσε τί είναι το δέντρο, σε τί χρησιμεύει, τί κάνει η πάπια μες στη λίμνη κι ένα σωρό άλλα παραδείγματα από τον κόσμο γύρω μου...
Πάντα σε κάθε μάθημα λογοθεραπείας η μητέρα μου παρακολουθούσε κρυφά κι όταν τελείωνα με τη Σούλα , για δωδεκάωρα καθημερινά, συνέχιζε τη λογοθεραπεία και μου εξηγούσε τα μαθήματα του σχολείου. Κι όταν δεν καταλάβαινα κάτι το υπογράμμιζε και το έλεγε στη Σούλα τη επόμενη μέρα να μου το εξηγήσει. Πηγαίναμε μαζί με τη μητέρα μου στα μαγαζιά και δεν κουραζόταν να μου εξηγεί τι
ήταν το κάθε πράγμα και σε τί χρησίμευε...

Ήμουν σαν ένα σφουγγάρι που ρουφούσε με ευγνωμοσύνη αλλά και με απληστία όλα αυτά που μου μάθαιναν. Το δικό μου ύδωρ ήταν η μάθηση...

Χάρη στη Σούλα Κασφίκη και στην  ηρωίδα μητέρα μου υπερπήδησα τεράστια εμπόδια σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Μέσα σε δύο εξαιρετικά εποικοδομητικά χρόνια κάλυψα το χαμένο έδαφος.
Από την τετάρτη  δημοτικού μέχρι τη γευτέρα γυμνασίου συνέχιζα τη λογοθεραπεία με την αγωνίστρια μητέρα μου  και σημείωνα εκπληκτική πρόοδο στα μαθήματα του σχολείου.

Από τη Πρώτη Λυκείου επιτέλους έβαλα στο ένα αυτί το ακουστικό το οποίο με βοήθησε τρομερά στη διόρθωση της φωνής και φυσικά στο κανονικό δημόσιο σχολείο και μετά στο Πανεπιστήμιο.Η δυνατή θέληση μου, η επιμονή  μου, η υπομονή μου, η οξυδέρκεια μου έδιναν  τη δυνατότητα να αντιμετωπίζω τα εμπόδια και τις «αδεξιότητες» των άλλων στη Οδοντιατρική Σχολή Αθηνών...

Οι δυσκολίες πολλές. Λίγα λεπτά της ώρας και λίγες λέξεις δεν φτάνουν για να τις αριθμήσω. Αυτό που θέλω να μοιραστώ μαζί σας είναι ότι υπάρχει η δύναμη μέσα μας. Όσο πιο μεγάλη η δυσκολία ,τόσο μεγαλύτερη η πρόκληση. Όμως στο τέλος ,την ώρα της νίκης, η χαρά είναι μεγάλη!

Μέχρι τώρα είμαι ικανοποιημένη με αυτά που έχω επιτύχει. Δουλεύω επί 22 χρόνια σε δικό μου οδοντιατρείο και είμαι μητέρα. Ευχαριστώ την κάθε μέρα τους δικούς μου γονείς με όλες τις δυνάμεις τους και που ακόμα σήμερα με στηρίζουν σε κάθε βήμα της ζωής μου. Και την αείμνηστη Σούλα Κασφίκη, που πίστεψε σε εμένα και ήταν ο θεμέλιος λίθος της εκπαίδευσης μου. Έλεγε η Σούλα που ήταν ομοιοπαθής μου: «Μαράκι μου, μην αφήνεις ποτέ τις δυσκολίες να σε γονατίζουν, πάλεψε να τις νικήσεις, έχεις σιδερένια θέληση και μπορείς να πας ψηλά»...


*Στην πρώτη του μορφή το κείμενο αυτό ήταν μια ομιλία. Μια ομιλία της Μαρίας Μουρκάκου μπροστά σε ένα μεγάλο κοινό φοιτητών λογοθεραπείας, στην Καλαμάτα. Η ίδια ευχαριστεί τον Μίμη Σκαναβή, πρόεδρο της Αντικωφωτικής Οργάνωσης Ελλάδος  («αλτρουιστή και ακούραστο αγωνιστή», όπως τον χαρακτηρίζει) που την ώθησε να μιλήσει για τον αγώνα της και την εκπαίδευσή της στην προφορική επικοινωνία και εμείς ευχαριστούμε από καρδιάς που μας εμπιστεύθηκε την ιστορία της, προσφέροντας δύναμη και ενθάρρυνση σε όλους μας, όπου κι αν αγωνίζεται ο καθένας.

 

 

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

goneis-Apla-omades-236x236

SmileoftheChild 250x250

Πιο δημοφιλή

Επιβαλλόμενες οδηγίες βρεφικής κακοποίησης


Ο Παιδίατρος Στέλιος Παπαβέντσης περιγράφει μια τυπι...

Γιατί έχεις γάλα!


Είμαστε θηλαστικά! Οι νέες μητέρες έχουν πάντα αρκετ...

Δυσκολία στην ανάγνωση ή δυσαναγνωσία;


Πότε η δυσκολία στην ανάγνωση είναι ένα φυσικό στάδι...

Εκδρομή στο δάσος της Μόλας, στην Πάρνηθα


Εδώ και μερικά χρόνια οργανώνουμε τουλάχιστον μια φο...