Photodentro 928x90

home-birth
Όπως οι περισσότεροι άπειροι νέοι γονείς, έτσι κι εγώ λόγω φόβου, αρχικά επέλεξα για τον τοκετό ένα απ’ τα μεγάλα ιδιωτικά μαιευτήρια. Η αλήθεια είναι πως ήμουν «ιδιαίτερη» περίπτωση. Σαρανταενός ετών, με ιστορικό αρθροπλαστικής στο δεξιό ισχίο πριν τρία χρόνια και ενωμένη την ηβική σύμφυση λόγω τροχαίου ατυχήματος πριν από 20 χρόνια.

Γράφει η Πηνελόπη*


Ο σύντροφός μου, τελειόφοιτος Ιατρικής, έκανε την πρακτική του στη γυναικολογία το διάστημα που ήμουν έγκυος και όσες φορές ρωτούσε τους καθηγητές του για την περίπτωσή μου, το μοναδικό που άκουγε ήταν «καισαρική». Παρ’ όλα αυτά εκείνος ήταν που με ώθησε σε μια διαφορετική προσέγγιση του τοκετού και με έφερε σε επαφή με την Ευτοκία. Οι εμπειρίες του στους τοκετούς των νοσοκομείων όσο καιρό παρακολουθούσε μαθήματα, ήταν τραυματικές. Έβλεπε συνεχώς μαίες να χοροπηδάνε πάνω στην κοιλιά των ετοιμόγεννων γυναικών (για να κατέβει το παιδί!), σε τοκετούς που η πλειοψηφία τους ήταν με ραντεβού, προληπτικές περινεοτομές (αν είναι δυνατόν!) και τα μωρά με το που γεννιούνται να τα απομακρύνουν απ’ την πλήρως εξαντλημένη (λόγω οξυτοκίνης) μάνα και να τα βάζουν κάτω από ένα εκτυφλωτικό φως (για ζεστασιά υποτίθεται) σαν να πρόκειται να τα ανακρίνουν.

Και η συνέχεια εξίσου τραγική. Το μωρό συναντούσε τη μάνα του τις περισσότερες φορές την επόμενη πια μέρα, ήδη ταϊσμένο με γάλα σκόνη (χάρη στις εταιρείες γάλακτος που οι παιδίατροι και τα μαιευτήρια πλέον δείχνουν μια ιδιαίτερη προτίμηση) και για τις επόμενες δύο-τρεις μέρες, η συνάντηση μάνας – νεογέννητου γινόταν με ραντεβού κάποιες ώρες την ημέρα. Η εξήγηση γι’ αυτό ήταν πως η μητέρα ήταν πάρα πολύ εξαντλημένη για να ασχοληθεί με το νεογέννητο μωρό της (!!!) και πως τα συνεχή επισκεπτήρια απ’ τους συγγενείς των υπόλοιπων λεχώνων ήταν επικίνδυνα για την υγεία του νεογέννητου μωρού.

Όλα αυτά μας σόκαραν και αρχικά αποφασίσαμε να βρούμε έναν γυναικολόγο που να μας εξασφαλίσει πως τίποτα από αυτά δεν θα συμβεί σε εμάς. Και τον βρήκαμε. Μας υποσχέθηκε ότι το μωρό θα είναι μαζί μας συνεχώς, ότι δεν θα του δώσουν ξένο γάλα και ο τοκετός θα γίνει στην ώρα του, όποτε κι αν είναι αυτή και όχι με ραντεβού. Και ενώ η εγκυμοσύνη προχωρούσε ομαλά, μια φίλη ήρθε (ευτυχώς) να διαλύσει τις ψευδαισθήσεις μας. Τα ίδια ακριβώς πράγματα είχε συμφωνήσει και εκείνη κατά τη εγκυμοσύνη της με τον γιατρό της που τυχαία εργαζόταν στο ίδιο μαιευτήριο με τον δικό μας και μάλιστα εκείνη είχε ζητήσει όλα αυτά να γραφτούν σε χαρτιά και να υπογραφούν. Μόνο που όταν ήρθε η ώρα του τοκετού, με μια ψεύτικη δικαιολογία (που το ιατρικό κατεστημένο επιτρέπει) έγιναν όλα ακριβώς όπως δεν ήθελε. Και φυσικά μετά, ούτε να διορθώσει την κατάσταση μπόρεσε ούτε να βρει το δίκιο της.

Στείλτε μας την εμπειρία σας

στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Τότε ήταν που ο σύντροφός μου έψαξε και βρήκε το σύλλογο Ευτοκία και κλείσαμε ραντεβού με την Ελευθερία. Η επαφή μαζί της μας γέμισε ελπίδες και ανακούφιση. Νοιώσαμε μια απέραντη αγκαλιά να μας καλωσορίζει και έναν άνθρωπο που θα μπορούσαμε να εμπιστευτούμε. Μας έστειλε σ’ έναν οστεοπαθητικό για να ελέγξει την κατάσταση της λεκάνης μου και την πιθανότητα να γεννήσω φυσιολογικά. Ευτυχώς πήραμε την έγκριση του. Επισκεφτήκαμε το Κέντρο Φυσικού Τοκετού στο Ίλιον όπου γνωρίσαμε τη Μαίρη (τον φύλακα άγγελό μου κατά τη διάρκεια του τοκετού). Όλα αυτά συνέβησαν κατά τον 6ο μήνα της κύησης και μέχρι τν 9ο μήνα διατηρήσαμε την σχέση μας με τον γυναικολόγο, κάνοντας όλες τις απαραίτητες εξετάσεις.

Τρεις βδομάδες πριν την πιθανή ημερομηνία τοκετού και αφού κάναμε τον απαραίτητο έλεγχο με υπέρηχο όπου όλα έδειχναν φυσιολογικά, ενημερώσαμε τον γυναικολόγο ότι επιθυμούμε ο τοκετός να γίνει στο Κέντρο Φυσικού Τοκετού και θα θέλαμε να είναι και εκείνος μαζί μας αν συμφωνεί. Και ενώ μέχρι εκείνη τη στιγμή όλα πήγαιναν φυσιολογικά στην εγκυμοσύνη μου (σύμφωνα με τα λεγόμενά του πέντε λεπτά πριν) ξαφνικά αποφάσισε πως ήμουν υψηλού κινδύνου εγκυμονούσα. Ταυτόχρονα άρχισε να μας εκθειάζει (σαν καλός μέτοχος) αυτά που θα μας παρείχε το μαιευτήριο. Ήταν έξυπνος και λίγο ακόμα και θα μας είχε τουμπάρει αν δεν παρασυρόταν και δεν ξεκινούσε την τρομοκρατική επίθεση με την επικινδυνότητα αυτού που πάμε να κάνουμε για το μωρό και τη μητέρα(!). Στο τέλος δεν άντεξε και μας ξεφούρνισε πως για να έχουμε το μωρό συνεχώς μαζί μας κατά την παραμονή μας στο μαιευτήριο πρέπει να πληρώσουμε για πρώτη θέση(!!!) και πως μια και δεν θα έχω γάλα(!!!!) να ταΐσω το παιδί μου τις πρώτες μέρες αυτοί θα φροντίσουν να μην πεθάνει δίνοντάς του ζαχαρόνερο. Όταν τον ρώτησα πως ζούσαν τα παιδιά πριν ανακαλυφθεί η ζάχαρη και το γάλα σκόνη, μου απάντησε τσατισμένα πως ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες και σίγουρη πλέον πως κάνω το σωστό , δύο βδομάδες αργότερα ξύπνησα στις 4π.μ. τη Μαίρη για να με βοηθήσει να φέρω σ’ αυτό τον απίστευτο κόσμο τη μικρή μας ζουζουνίτσα.

Ο τοκετός ήταν γρήγορος αλλά όχι όσο ανώδυνος θα ήθελα. Γι’ αυτό και έπαιξε σημαντικό ρόλο ο χώρος του τοκετού (ένα μεγάλο γαλάζιο δωμάτιο όπου μπορούσα να πηγαινοέρχομαι με χαμηλό φωτισμό και αστεράκια στο ταβάνι) και η διακριτική στήριξη της Μαίρης και του συντρόφου μου που δεν έφυγαν λεπτό από δίπλα μου. Δεν ντρέπομαι να πω, πως κάποιες στιγμές όταν ξεχείλιζε το ποτάμι των ωδίνων θα ήθελα την εύκολη λύση της επισκληρίδιου. Μερικά ζεστά ντους την κατάλληλη στιγμή, λίγο νανούρισμα πάνω στην μπάλα, μασάζ στους ώμους για να θυμάμαι να χαλαρώνω και τον σύντροφό μου να κατευθύνει τις ανάσες μου, με βοήθησαν ν’ αντέξω. Το μωρό σαν να το κατάλαβε και προσπαθούσε να βγει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Τότε ήταν που κάποια στιγμή αφέθηκα σ’ αυτή τη συνεργασία του σώματός μου με την κίνηση του μωρού. Το ένοιωσα να συσπάται και να σπρώχνει χωρίς εγώ να το ορίζω. Το μυαλό μου σαν να μην είχε την παραμικρή δύναμη. Το σώμα πλέον αποφάσιζε και αυτή η στιγμή έγινε μαγική και ξεπέρασε τη λογική και τα συναισθήματα. Και σαν να ακολουθούσα ένα μονοπάτι που από πάντα γνώριζα, ξεκίνησαν οι εξωθήσεις. Το μωρό μου ήταν έτοιμο να βγει.

Κατά τη διάρκεια των εξωθήσεων ήρθε η Ελευθερία η οποία μου έδωσε τη δύναμη να συνεχίσω κάνοντας μια απίστευτη χειρονομία. Όταν είδε πως ήμουν εξαντλημένη, πήρε το χέρι μου και μ’ έβαλε να αγγίξω το κεφαλάκι του μωρού μου όπως είχε αρχίσει να φαίνεται μέσα στον κόλπο μου. Η συγκίνησή μου ήταν τέτοια που ξέχασα τα πάντα και το μοναδικό πράγμα που ήθελα ήταν να αγκαλιάσω το μωρό μου. Τότε χρειάστηκε να με σταματήσει για να μη σκιστεί το περίνεο. Άρχισε να μου κάνει μασάζ στα χείλη του αιδοίου με αμυγδαλέλαιο και με κατεύθυνε στο να σπρώχνω σιγά σιγά. Και τότε το μωρό μου βγήκε και όπως ο λώρος ακόμη παλλόταν, το πήρα επιτέλους στην αγκαλιά μου και ξεχείλισα από χαρά και ευτυχία. Εκείνο με κοίταζε μες’ τα μάτια με το προσωπάκι του στραμμένο προς τα πάνω, γαλήνιο σχεδόν χαμογελαστό.

Ξέρω πως θα φανεί κοινότυπο αλλά ήταν και είναι το ομορφότερο μωρό που είχα δει!!

Ούτε που θυμάμαι πότε έκοψε το λώρο ο καλός μου, πότε βγήκε ο πλακούντας. Όλα χάθηκαν μπροστά στο θαύμα που κρατούσα στην αγκαλιά μου. Κάποια στιγμή θυμήθηκα τον σύντροφο μου και γύρισα γεμάτη περηφάνια προς το μέρος του. Τον βρήκα να κλαίει από χαρά σαν μωρό παιδί. Αμέσως μετά σηκώθηκα σαν να μην είχα μόλις γεννήσει και αφού κάναμε όλοι μαζί μπάνιο το μωρό, περπατώντας πήγαμε στο διπλανό δωμάτιο όπου και μείναμε τρεις μέρες. Όλα πήγαν μια χαρά και η ευχή μας για έναν τοκετό χωρίς φάρμακα έγινε πραγματικότητα χάρη στη βοήθεια και το έργο αυτών των γυναικών. Ακόμη και τώρα 5 μήνες μετά, νιώθω τα δάκρυα της ευγνωμοσύνης να καίνε τα μάτια μου. Είναι η σημαντικότερη και ομορφότερη εμπειρία της ζωής μου.

Η ζωή της κόρης μας ξεκίνησε σ’ ένα χώρο σαν το σπίτι μας, με τους τρεις μας συνεχώς μαζί σ΄ένα περιβάλλον με ζεστασιά, φροντίδα και αγκαλιά. Μέσα απ’ τα βάθη της καρδιάς μου Ευχαριστώ!


*Η εμπειρία της Πηνελόπης δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο www.supa.gr

 

Σχόλια  

 
0 #1 timeforhealth.gr 2015-09-18 07:37 Στην ζωή μας δεν είναι μόνο το τι κάνουμε για την υγεία μας, αλλά και
το πώς σκεφτόμαστε.
 

goneis-Apla-omades-236x236

SmileoftheChild 250x250

Πιο δημοφιλή

Επιβαλλόμενες οδηγίες βρεφικής κακοποίησης


Ο Παιδίατρος Στέλιος Παπαβέντσης περιγράφει μια τυπι...

Δυσκολία στην ανάγνωση ή δυσαναγνωσία;


Πότε η δυσκολία στην ανάγνωση είναι ένα φυσικό στάδι...

Γιατί έχεις γάλα!


Είμαστε θηλαστικά! Οι νέες μητέρες έχουν πάντα αρκετ...

Εκδρομή στο δάσος της Μόλας, στην Πάρνηθα


Εδώ και μερικά χρόνια οργανώνουμε τουλάχιστον μια φο...