Photodentro 928x90

Blue Clouds

Έκανα εισαγωγή στο Έλενα μεσημέρι, με σπασμένα νερά και καμία υπόνοια πόνων. Εκεί δηλώνω ότι τα νερά έσπασαν στις 2 τα ξημερώματα (6 ώρες μετά τη πραγματική ώρα) γιατί είχα πρόθεση να ξεκινήσει φυσιολογικά ο τοκετός και προσπαθούσα,  λέγοντάς τους ψέματα, να αγοράσω χρόνο.


Γράφει η Χριστίνα

Η μαιευτήρας μου με προειδοποιεί ότι αν γεννήσω μετά τις 2 τα ξημερώματα εκείνης της ημέρας θα μου κρατήσουν το παιδί προληπτικά στα πρόωρα για να το παρακολουθήσουν (για το ενδεχόμενο λοίμωξης από τη πρόωρη ρήξη θυλακίου). Για την ιστορία,  χρειάζεται απλά μια αιμοληψία για να διαπιστωθεί αν κάποιος έχει προσβληθεί από λοίμωξη ή όχι...

Γεννάω Σάββατο 1.47π.μ., 13 λεπτά πριν τις 2 (σαν τη Σταχτοπούτα ένιωθα…) «Άντε, γλίτωσες και τα πρόωρα», μου λέει η γιατρός και με διαβεβαιώνει ότι σε λίγο θα έχω το μωρό στην αγκαλιά μου. Συμβιβάστηκα με το γεγονός της ανάνηψης (δύο ώρες άγρια ξημερώματα σε ένα διάδρομο, χωρίς να ξέρω πού βρίσκομαι εγώ και πού το μωρό μου, κάτω από μια λάμπα φθορίου, να ζητάω ένα ποτήρι νερό αλλά να μην υπάρχει κανείς να μου το φέρει...) ελπίζοντας και καρτερώντας τη στιγμή που θα πάω στο δωμάτιο, θα δω και θα κρατήσω για πρώτη φορά το παιδί μου.

Στις τέσσερις τα ξημερώματα ανεβαίνω στη νεκρική σιγή των δωματίων του μαιευτηρίου (από το σφαγείο όπου βρισκόμουν πριν). Με τοποθετούν στο κρεβάτι με φορείο (Ο κύριος Θωμάς, ακόμη τον θυμάμαι, που τον παρακάλαγα να με ανεβάσει νωρίτερα και εκείνος από το βάθος ενός γραφείου πίσω μου κάπνιζε λέγοντας:  «Κοπελιά....27 χρόνια είμαι φορέας εδώ, καμιά δεν έχει ανέβει νωρίτερα από τις δύο ώρες»...)

Από πίσω έρχεται ο άντρας μου. Μου ανακοινώνει πως τη μικρή μας είναι πολύ υγιής και όλα καλά και θα τη δω στις 8.30 το πρωί που θα πάω στα πρόωρα να τη θηλάσω... Ακολούθησαν οι 36 χειρότερες ώρες της ζωής μου. Ένοιωθα σαν τη σκύλα που της πήραν τα κουτάβια και της έκλεισαν την πόρτα. Ήθελα να φάω τα σίδερα, αλλά φοβόμουν μην τα κάνω χειρότερα σε ένα τυπικό καθεστώς ελληνικού δημοσίου. Σιωπούσα, αλλά το άδικο με έπνιγε, και η ιδέα του παιδιού μου μόνου και παρατημένου κάπου, με τρέλαινε!

Δεν έκλεισα μάτι μέχρι το πρωί. Έκλαιγα καθώς έγραφα χιλιόμετρα από το κρεβάτι μου στη πόρτα των πρόωρων και πάλι πίσω. Στεκόμουν μπροστά από τη πόρτα άκουγα από μέσα νιαουρίσματα και αναρωτιόμουν  ποίο άραγε να ήταν το δικό μου. Και πως να έμοιαζε; Έτοιμη ήμουν να καταρρεύσω, ήθελα να σπάσω τη πόρτα και να βουτήξω την κόρη μου μακριά από αυτό το κολαστήριο!
Βουβό κλάμα.

Οκτώ και είκοσι το πρωί την έχω στήσει απέξω. Σιγά σιγά εμφανίζονται και άλλες μωρομάνες, υποθέτω για τον ίδιο λόγο. 8.33 ανοίγει η πόρτα και μπαίνουν όλες μέσα. Στον προθάλαμο υπάρχουν κάτι ρόμπες ΑΚΡΙΒΩΣ σα ζουρλομανδύες. Υποτυπωδώς τις φορούν όλες και σπεύδουν προς τις καρέκλες που βρίσκονται δίπλα από κάθε κουνάκι.

Βουτάνε από ένα γατί, του κάνουν τις δέουσες γλύκες και το βάζουν στο βυζί τους. Εγώ ακόμη στον προθάλαμο, στήλη άλατος. Τί κάνω, ποιά είμαι; Βλέπω μπροστά μου μια θάλασσα κουνάκια, όλα ίδια. Ποιό είναι το δικό μου; Η καρδιά μου ακούγεται σε όλο το δωμάτιο, τα πόδια μου βιδωμένα στο πάτωμα του ορνιθοτροφείου τρέμουν, το στόμα μου ξερό. Και η λαχτάρα ξεχειλίζει από τα αυτιά και με πνίγει στο λαιμό.

- Τι στέκεστε εκεί εσείς κυρία μου; μου φωνάζει μια από το βάθος της αίθουσας. «Τί θέλετε εδώ»; - Έχω έρθει να θηλάσω το μωρό μου, τους απαντώ με φωνή που μετά βίας έβγαινε. - Και τί περιμένετε; μου απαντά εμφανώς εκνευρισμένη. -Να μου πείτε ποιό είναι, τους απαντώ έτοιμη να καταρρεύσω. Μετά από λίγο η μια δείχνει προς μια θερμοκοιτίδα που στέκει μόνη, και έρημη. -Αυτό εκεί είναι. Βγάλτε τα ρούχα σας από τη μέση και πάνω, βάλτε μια ρόμπα, πλύνετε καλά τα χέρια σας και ελάτε να το πάρετε.  Δεν έχετε πολύ ώρα ακόμη. Τσακίζομαι, ακολουθώντας τις οδηγίες κατά γράμμα και σε dt βρίσκομαι πάνω από τη θερμοκοιτίδα να χαζεύω το άγγελό μου. Δεν το πιστεύω! Αυτό είναι το μωρό μου! Έχω δικό μου μωρό. Είναι αυτό εδώ μέσα!! Θέλω να το βουτήξω, να το αγκαλιάσω, να το βάλω πάνω μου, να ξαναγίνω πάλι ένα μαζί του!

Ο άγγελός μου κοιμάται φορώντας μόνο μια τεράστια πάνα και ένα κορδελάκι στο χέρι. Στο κάτω μέρος του στρώματος βρίσκεται παρατημένη μια πιπίλα. Μα πως ανοίγει αυτό το πράγμα? Σα διαστημόπλοιο είναι! Σα θάλαμος οξυγόνου! Ελάτε κάποιος να με βοηθήσει… - Γιατί κλαίτε κυρία μου; το μωράκι σας είναι μια χαρά, δεν έχει τίποτα, μου λέει η ίδια … -Κλαίω γιατί το βλέπω πρώτη φορά, της απαντώ νιώθοντας  να γίνομαι θηρίο, έτοιμο να χάψω όλο το σιχαμένο κτίριο και όλα τα ανθρωποειδή του με μια μπουκιά. (Συγκρατήσου σκεφτόμουν, συγκρατήσου μην έχουμε χειρότερα…) - Ωραία λοιπόν και γιατί δεν το παίρνετε το παιδί στα χέρια σας παρά κάθεστε και το κοιτάτε; - Γιατί δε ξέρω πως ανοίγει αυτό...- Σηκώστε το καπάκι κυρία μου... Ώστε τόσο απλό ήταν; Και δε μου το λες ρε κοπελιά που περνάνε τα δευτερόλεπτα σαν αιώνες...

Βουτάω το μωρό, κάθομαι στη καρέκλα και με την λαχτάρα μου αμείωτη ανοίγω το ζουρλομανδύα να το βάλω στο στήθος. Η μικρή ξυπνάει και αρχίζει να νιαουρίζει κλιμακωτά ώσπου στο τέλος πια σπαράζει. Εγώ τα έχω εντελώς παιγμένα και στη ταραχή μου θυμάμαι πως στη διπλανή πόρτα βρίσκεται το Τμήμα Μητρικού Θηλασμού, στο οποίο μέχρι τη μέρα της γέννας έχω πάει ήδη τρεις φορές προσπαθώντας να εξασφαλίσω μια από τις μαίες να με βοηθήσει την ώρα της ανάγκης. Η ώρα αυτή κυλάει μπροστά μου, και ζητώντας τη βοήθεια του κοινού η απάντηση που παίρνω είναι: «Λείπουν τώρα είναι σε επισκέψεις λεχώνων. Θα τις πάρουμε σε λίγο». Μου μένουν 10 λεπτά (το επισκεπτήριο διαρκεί αυστηρά μισή ώρα, με το τελευταίο στις 8 το βράδυ, και μετά την άλλη μέρα στις 8...) Στα τελευταία πέντε λεπτά κάνουν μια απόπειρα να καλέσουν δίπλα. Εμφανίζεται η «ειδική» επί του θηλασμού, και με μια κίνηση εφαρμόζει το θείο βρέφος στο βυζί. 4-3-2-1… «Αφήστε τα μωράκια όλα κάτω. Το επισκεπτήριο τελείωσε». Όχι δεν είμαι στο Έλενα το 2009, είμαι σε βιβλίο του Οργουελ, σε σκηνή του Brazil. Δεν γίνεται να το ζω εγώ αυτό. Δεν γίνεται να υποδέχομαι έτσι το παιδί μου στο κόσμο αυτό.

Δυόμιση εικοσιτετράωρα πέρασαν για να μου δώσουν το παιδί μου, το οποίο στο μεταξύ εγώ έβλεπα αυστηρά πέντε φορές τη μέρα για μισή ώρα, για να το «θηλάσω», και μέχρι και τη τελευταία στιγμή δεν είχα καταφέρει να μάθω το γιατί. Τελικώς αποδείχθηκε πως ήταν «γραφειοκρατικό λάθος». Ο επόμενος παρακαλώ…

Τέλος, για την ιστορία (και επειδή άκουσα και αυτό το γελοίο, ότι στο Έλενα δέχονται δωρεές μητρικού γάλακτος για χορήγηση στα πρόωρα, λες και αυτά δεν έχουν τις δικές τους μανάδες να τους δώσουν γάλα), όλα ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ τα βρέφη, του «φιλικού προς το θηλασμό», Έλενα, με ιδιαίτερο Τμήμα Μητρικού Θηλασμού, όταν για τον οποιονδήποτε λόγο δε βρίσκονται μαζί με τη μάνα τους, πίνουν Αlmiron των 30ml σε συσκευασία κονσέρβας με πιπίλα μιας χρήσης. Μα μετά το θηλασμό, φυσικά! Με ένα γρήγορο και πρόχειρο υπολογισμό, όσο το δικό μου στήθος γινόταν τούμπανο, η κόρη μου είχε χωνέψει περί τις 30 τέτοιες κονσέρβες…

Ποιά ευαίσθητη χορδή θα ακουμπήσω με αυτή την ιστορία σε μια χώρα που «ο κόσμος καίγεται»; Ρητορική η ερώτηση... Επιλέγω, λοιπόν να καθίσω σπίτι μου και να …χτενίζομαι. Και, πρώτα ο Θεός, το επόμενο να το γεννήσω στη θαλπωρή του.

 

Σχόλια  

 
0 #2 Ιωάννα 2013-05-29 09:43 Πέρασα την ίδια περίπου κατάσταση και εγώ με τα διδυμάκια μου. Δεν μου τα ανέβασαν (αν και μου έλεγαν όλο αύριο και αύριο) για να τα θηλάζω. Ωσπου ήρθε η Αργυρώ (η Μαία μου) και μου λέει: -Πονάς; -Πονάω της λέω (καθώς είχα κάνει καισαρική)και μου απαντάει -Δεν πειράζει είσαι μάνα, πάω να φέρω το καροτσάκι και πάμε να θηλάσεις τα διδυμάκια σου! Και όταν κατέβηκα, μου λέει μια από τις εκεί μαίες - Μα καλά θα τα θηλάσεις και τα δύο ταυτόχρονα! Δεν μπορείς… Και όμως μπόρεσα (χάρη στην εμπιστοσύνη που μου έδειξε η Αργυρώ) και έπειτα κατέβαινα και τα θήλασα μόνη μου. Αυτό που έχω να πω είναι πως πρέπει να έχεις καλή Μαία που να σε πιστεύει και όλοι οι υπόλοιποι ας λένε ό,τι θέλουν.
 
 
0 #1 Ιωάννα 2013-05-29 09:34 Και όταν δε μου έδιναν την μπέμπα, γιατί έπρεπε να πάρει βάρος και αν την πάρω σπίτι θα πρέπει να τη θηλάζω συνεχώς, πιστέψτε με αυτό ακριβώς έκανα. Και το κοριτσάκι μου πήρε βάρος και είναι καλά!
 

goneis-Apla-omades-236x236

SmileoftheChild 250x250

Πιο δημοφιλή

Επιβαλλόμενες οδηγίες βρεφικής κακοποίησης


Ο Παιδίατρος Στέλιος Παπαβέντσης περιγράφει μια τυπι...

Δυσκολία στην ανάγνωση ή δυσαναγνωσία;


Πότε η δυσκολία στην ανάγνωση είναι ένα φυσικό στάδι...

Γιατί έχεις γάλα!


Είμαστε θηλαστικά! Οι νέες μητέρες έχουν πάντα αρκετ...

Εκδρομή στο δάσος της Μόλας, στην Πάρνηθα


Εδώ και μερικά χρόνια οργανώνουμε τουλάχιστον μια φο...