Photodentro 928x90

rainbow«Ήμουν ανεπιθύμητη. Το ξέρω. Δεν μου το επιβεβαίωσε ποτέ. Ποτέ δεν παραδέχθηκε πως δεν με ήθελε. Πως προσπάθησε να με ρίξει. Όμως το ξέρω. Σαν να τη βλέπω, σαν να την έχω δει να σηκώνει βάρη, να κάνει δύσκολες δουλειές, να επιμένει στα απαγορευμένα, να με ξεχνάει. Ήθελε να με ξεχάσει. Στο μυαλό της δεν υπήρχα. Δεν ήθελε να υπάρχω. Δεν ήθελε να γεννηθώ. Ίσως να μην το παραδέχθηκε ποτέ ούτε στον εαυτό της. Όμως εγώ το ξέρω».

Της Αντιγόνης Παναγιώτου

Η Αφροδίτη με κοιτάει στα μάτια. Ο τόνος της φωνής της είναι έντονος. Προσπαθεί αν με πείσει πως όσα λέει έχουν συμβεί, δεν τα ονειρεύτηκε, δεν τα φαντάστηκε. Την πιστεύω; Κοντεύει τα σαράντα πια. Σήμερα έχει τη δική της οικογένεια, δικά της παιδιά, τα οποία θέλησε με την καρδιά της και με τα οποία ζει την κάθε στιγμή, όμως εκείνες οι εικόνες δεν ξεθώριασαν. Εικόνες που δεν είδε. «Είναι όμως στιγμές που τις έζησα», λέει. «Μεγάλωσα με αυτή την αίσθηση. Πάλευα πάντα να γίνω αποδεκτή. Να αρέσω, να μην απογοητεύσω, να χωρέσω. Έζησα για χρόνια, ζητώντας την άδεια για να ζήσω».

Πολλές φορές στο παρελθόν φλέρταρε με την ανυπαρξία, με τη σκοτεινιά. Πολλές φορές βυθίστηκε, πολλές φορές αφέθηκε να ξαναζεί το «δεν με θέλουν». Όμως τόλμησε και πήρε την ευθύνη στα χέρια της. Την ευθύνη της και τη ζωή της. Άγγιξε τον πόνο της, τον έφτασε, βούτηξε βαθιά και ξαναβγήκε στην επιφάνεια. Σήμερα μπορεί να πει «ευτυχώς που γεννήθηκα» και να βρει τις δικές της στιγμές στη διαδρομή που της έδωσαν δύναμη και ενέργεια και φως και όραμα.

«Πέρασα δύσκολη εφηβεία. Επικίνδυνη. Πέρασα κι από δύσκολες σχέσεις. Επικίνδυνες κι αυτές. Για πολλά χρόνια οι επιλογές μου ήταν στην κόψη του ξυραφιού. Όμως κάτι μέσα μου, ένα κομμάτι του εαυτού μου, ένας παρατηρητής, σαν να αντιμετώπιζε τη ζωή ως πείραμα. Έβλεπα την πορεία, γύριζα πίσω, κοντοστεκόμουν, κάτι άλλαζα και προχωρούσα. Τις περισσότερες φορές προς τα ίδια, με μικρές βελτιώσεις. Ζήτησα βοήθεια. Ευτυχώς τη βρήκα. Δούλεψα πολύ με τον εαυτό μου. Έκανα ψυχοθεραπεία. Είχα συναισθηματική υποστήριξη, έδωσα κι εγώ τη δέσμευσή μου, έκανα τον αγώνα μου. Την έχτισα την αξία μου για ζωή. Αυτό που δεν μου χάρισε η μητέρα μου, το έχτισα μόνη μου, σιγά-σιγά, μέσα από τα λάθη μου, μέσα από τις καταστροφές μου, μέσα από τη θέλησή μου να ζήσω στο φως και όχι στην λήθη».

Μπλέκει τα χέρια της. Παίζει με ένα μικρό κόκκινο λουλούδι που κρέμεται από ένα μαλακό κορδόνι στο λαιμό της. Χαμογελάει. Είναι πιο ήρεμη. Πιο σίγουρη. «Δεν ξέρω να σου πω αν έχω πραγματικά συγχωρήσει τη μητέρα μου. Θέλω να την χωρέσω στη ζωή μου. Αν κοιτάξω μέσα μου βρίσκω ακόμα θυμό και ένα κομμάτι παγωμένο. Προσπαθώ όμως. Προσπαθώ να την πλησιάσω με το δικό μου συναίσθημα πια, με τη δική μου αγάπη, χωρίς να περιμένω την επιβεβαίωση ή την έγκρισή της. Σίγουρα την έχω καταλάβει. Σίγουρα έδινε τον δικό της αγώνα τότε, όπως και τώρα. Πάντως ξέρω πως μου έχει προσφέρει πολλά δώρα. Πρώτα απ’ όλα τη ζωή. Μπορεί μέσα από δύσκολες διαδρομές, αλλά χάρη σ’ εκείνη βρίσκομαι εδώ που είμαι σήμερα, να μπορώ να χαίρομαι τα δικά μου παιδιά, να μπορώ να χτίζω τη δική μου ζωή».

Όταν γεννήθηκε η κόρη της, το πρώτο της παιδί, η Αφροδίτη ξαναέζησε την ιστορία της, σαν σε ταινία. «Αισθάνθηκα ξεκάθαρα εκείνη την παγωνιά μέσα στην καρδιά μου. Κι ήταν τότε που πήρα την απόφαση να λιώσω τον πάγο. Εγώ για εμένα και για τη νεογέννητη μικρή που είχα στην αγκαλιά μου κι ένοιωθα την ευθύνη της και την ανάγκη της να αγαπηθεί. Μη γελάσεις, αλλά μπορώ να σου πω πως υπήρχαν στιγμές που άκουγα μικρά κομμάτια πάγου να σπάνε»…

 

goneis-Apla-omades-236x236

SmileoftheChild 250x250

Πιο δημοφιλή

Επιβαλλόμενες οδηγίες βρεφικής κακοποίησης


Ο Παιδίατρος Στέλιος Παπαβέντσης περιγράφει μια τυπι...

Δυσκολία στην ανάγνωση ή δυσαναγνωσία;


Πότε η δυσκολία στην ανάγνωση είναι ένα φυσικό στάδι...

Γιατί έχεις γάλα!


Είμαστε θηλαστικά! Οι νέες μητέρες έχουν πάντα αρκετ...

Εκδρομή στο δάσος της Μόλας, στην Πάρνηθα


Εδώ και μερικά χρόνια οργανώνουμε τουλάχιστον μια φο...