Photodentro 928x90

paidiakrisi1aaΑπό χθες ο εφιάλτης μου έχει εικόνα. Μια παιδική ζωγραφιά. Μια ζωγραφιά για την οικονομική κρίση και για την κρίση στη ζωή μας. Σ' ένα άδειο χαρτί, μια μαμά με ένα παιδάκι από το χέρι να στριμώχνονται στην κάτω δεξιά γωνιά, με μολυβιές να διαγράφουν το πρόσωπο και το σώμα τους κι έναν ψαλιδισμένο ήλιο με τις αχτίδες του μισές, μακριά τους.

Της Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Ήθελα να γράψω για την κρίση. Για την κρίση και τα παιδιά. Για την κρίση που ουρλιάζει στην τηλεόραση, ξεφωνίζει στο ραδιόφωνο και τρυπώνει από κάθε χαραμάδα μέσα στο σπίτι.

Δεν πρόλαβα. Το απόγευμα βρέθηκα απέναντι σε ζωγραφιές παιδιών. Στις δικές τους εικόνες για την κρίση. Παιδιά εκεί γύρω στα 11-12, από μια συνηθισμένη γειτονιά της Αθήνας, που τους ζητήθηκε να ζωγραφίσουν την κρίση όπως τη ζουν σήμερα, στην καθημερινότητά τους. Τα παιδιά ζωγράφισαν επίσης μια εικόνα για το αύριο, για το πώς φαντάζονται τη στιγμή που η χώρα θα έχει ξεπεράσει την κρίση, με τον πιο δημιουργικό, με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο, τη στιγμή που θα έχουν βγει νικητές.

Στις εικόνες για το σήμερα είδα βία και οργή. Φόβο, θυμό και πόλεμο. Καταστροφή κι αυτοκαταστροφή. Είδα όπλα, φωτιές, φυλακές, δολοφονίες, είδα φτωχούς ζητιάνους και ανθρώπους σε απόγνωση, έρημες πόλεις και διαδηλώσεις.

Στις εικόνες για το αύριο είδα χρήμα. Λεφτά, λεφτά, λεφτά. Μεγάλα ευρώ, μεγάλα δολάρια, χαρτονομίσματα και κέρματα, λεφτά να έρχονται απ’ τον ουρανό ως σωτηρία, είδα βροχή από λεφτά, είδα ανθρωπάκια με το σήμα του ευρώ στα μάτια, είδα χαρτονομίσματα μέσα σε καρδούλες μικρές και μεγάλες, χαρούμενους ανθρώπους με μεγάλες τσάντες και στη νεφέλη τους τη φράση «μπορούμε πάλι να πάμε για ψώνια». Είδα μια γυναίκα μπροστά να κρατάει μια τσάντα με λεφτά κι από πίσω να τρέχει ένας άντρας λέγοντας «σου έφερα κι άλλα λεφτά». Λεφτά, λεφτά, λεφτά. Το όραμα του νικητή.

Είδα και μια (μόνο μια) οικογένεια. Σε μια λευκή σελίδα, κάτω αριστερά στη γωνία στριμωγμένη και σβησμένη μια μαμά με ένα παιδάκι από το χέρι και μακριά τους ένας ήλιος μισο-ζωγραφισμένος (ή μισοφαγωμένος;)…

Είδα και κάποιες ζωγραφιές με σπίτια χαμηλά και χορτάρι και δέντρα. Και μερικά σχολειά. Ναι, σχολειά. Και παιδιά σε ζευγάρια, να κρατιούνται χέρι  χέρι. Ήταν κάνα δυο οι εικόνες αυτές, κάπου εκεί…

paidiakrisi1cpaidiakrisi1bpaidiakrisi1d

Ένας αδήλωτος πόλεμος

PaidiaKrisiBΠαγωνιά. Πόνος. Ενοχή. Θλίψη. Αυτά με καθήλωσαν μπροστά στις εικόνες των παιδιών. Αυτά καθηλώθηκαν στην καρδιά και στη σκέψη μου. Πόσο υπεύθυνη είμαι εγώ για το όραμα αυτών των παιδιών; Πώς συνέβαλα περπατώντας στη ζωή, στη δουλειά, στο χθες, στο σήμερα; Δεν μπορεί, συνέβαλα κι εγώ.

Τα παιδιά ζωγράφισαν τον πόλεμο. Τον πόλεμο στο σήμερα. Τον πόλεμο γύρω μας, μέσα στην οικονομική, πολιτική, κοινωνική κρίση. Ζωγράφισαν τον αδήλωτο πόλεμο στην παιδική τους ηλικία, αυτό που περιγράφει ο Kim John Payne στο βιβλίο του Simplicity Parenting, που έχω την τύχη να μεταφράζω στα ελληνικά, αναζητώντας μια πρόταση συγκεκριμένη, μια διέξοδο.

Τον αδήλωτο πόλεμο στην παιδική ηλικία. Αυτόν ζωγράφισαν τα παιδιά. Στο σήμερα και στο αύριο. Τον πόλεμο που δεν ξεκίνησε μαζί με την κρίση, αλλά δεκαετίες πριν, όταν ξεκινούσαν όλα εκείνα που μας έφεραν στην κρίση. Τον πόλεμο στην ίδια την παιδική τους ηλικία. Τον πόλεμο στην ίδια την οικογένεια. 

Παραδοθήκαμε αμαχητί

Παραδοθήκαμε σ’ αυτόν τον πόλεμο. Αμαχητί. Παραδώσαμε τις αρχές και τις αξίες μας, θυσιάσαμε την οικογένεια, τις σχέσεις μας. Θυσιάσαμε το χρόνο μας για μοίρασμα, για μια αγκαλιά στον καναπέ, για άσκοπο παιχνίδι, για το χτίσιμο της βάσης που θα προσφέρει ασφάλεια και σιγουριά. Θυσιάσαμε την ευκαιρία μας να μεγαλώσουμε παιδιά και βγήκαμε έξω στο δρόμο, να γίνουμε ανταγωνιστικοί, επιτυχημένοι, σπουδαίοι, αναγνωρίσιμοι. Να αποθησαυρίσουμε χρήμα, χρήμα, χρήμα, κι άλλο χρήμα. Όλο αυτό το χρήμα που, αν τώρα χάσουμε, χάνουμε μαζί και κάθε λόγο ύπαρξης.

Αφήσαμε πίσω τα παιδιά. Μόνα τους. Να μεγαλώνουν μπροστά στην τηλεόραση. Εκείνη να τα γαλουχεί με τις αξίες του καταναλωτισμού, να τα τρομπάρει με τη δύναμη του «αγοράζω άρα υπάρχω», με την απαστράπτουσα ζαχαρωμένη απειλή του «με χρειάζεσαι για να είσαι ευτυχισμένος». Χωρίς απολύτως κανένα φίλτρο.

Μόνα τους. Γιατί εμείς είμαστε πολύ απασχολημένοι να αγωνιζόμαστε για να τους προσφέρουμε όλο και περισσότερα υλικά αγαθά και εφόδια (πολεμοφόδια) για να είναι ανταγωνιστικά στην κοινωνία που μεγαλώνουν.

Συνθηκολογήσαμε. Υπογράψαμε πως οι αξίες του καταναλωτισμού είναι και οι δικές μας οικογενειακές αξίες. Δηλώσαμε πίστη και υποταγή σε μια και μόνη θεότητα: το χρήμα. Και τώρα, στην ύστατη απειλή, τα αφήσαμε πάλι μόνα να βομβαρδίζονται από ειδήσεις τρόμου, από απανωτές εκρήξεις πανικού, από λεκτικές καταιγίδες και θύελλες παραληρηματικού τόνου αλλά σοβαρότατου ύφους. Χωρίς απολύτως κανένα φίλτρο.

Εκπαιδεύσαμε τα παιδιά μας να εκπαιδεύονται από την τηλεόραση και από τον υπολογιστή και από τα παιχνίδια βίας, εξουσίας και εξόντωσης που αδρανοποιούν κάθε ευαισθησία και κάθε ίχνος ενσυναίσθησης. Χωρίς απολύτως καμία οδό διαφυγής. Δεν τους αφήσαμε καν το χρόνο να σκεφτούν, να εξετάσουν, να αναρωτηθούν. Γεμίσαμε ασφυκτικά το πρόγραμμά τους, ώστε να μην βαριούνται, να είναι διαρκώς απασχολημένα, να μην πάει ούτε ένα λεπτό χαμένο, να μην μείνουν πίσω στις ξένες γλώσσες ή στον αθλητισμό, να προλάβουν, να μεγαλώσουν γρήγορα, να κατακτήσουν κι εκείνα το όραμα για χρήμα, κι άλλο χρήμα.

paidiakrisi1paidiakrisi3paidiakrisi2

Η αγωνία και το όραμα

PaidiaKrisiA
Έχω στο νου μου αυτή τη ζωγραφιά με τη μαμά και το παιδάκι να στριμώχνονται στην κάτω δεξιά γωνιά ενός άδειου χαρτιού, τις μολυβιές πάνω στο πρόσωπο και το σώμα τους να διατυμπανίζουν το φόβο και την αγωνία κι έναν ψαλιδισμένο ήλιο με τις αχτίδες του μισές, σμπαραλιασμένες, μακριά τους. Αυτός είναι ο εφιάλτης μου. Από χθες έχει εικόνα. Αυτή την παιδική ζωγραφιά για την κρίση στη ζωή μας και όχι στην οικονομία μας.

Κι αν κάτι με κρατάει για να μην καταρρεύσω είναι το δικό μου όραμα ζωής, η προσωπική μου δέσμευση να εργαστώ όπως μπορώ, όπου μπορώ, με κάθε τρόπο, στο λίγο, στο ελάχιστο, στο πιο πολύ, στον κήπο και στη γειτονιά μου για να απλωθούν τα χρώματα στο λευκό χαρτί, να γίνουν σκιές οι διαγραφές, να μεγαλώσουν οι φιγούρες των ανθρώπων,  να δυναμώσουν οι γραμμές στο σκίτσο τους, να φωτιστεί το βλέμμα τους, να πάρει χώρο ο ήλιος για να απλώσει τις δικές του αχτίδες, να τις γεμίσει λάμψη και φως και ζεστασιά.

 


 

Διαβάστε επίσης:

Υφαίνουμε μαζί αντίδοτα στην κρίση

 

Σχόλια  

 
0 #2 ioanna 2012-01-19 10:47 Παραβρέθηκα σε μια συζήτηση στο παιδικό σταθμό της κόρης μου παρουσία παιδοψυχολόγου και φυσικά τέθηκε το θέμα της οικονομικής κρίσης σε σχέση με τα παιδια και αν θα πρέπει να ξέρουν.
Ειπώθηκε λοιπόν ότι τα παιδιά θα πρέπει να ξέρουν αυτά που μπορούν να διαχειρηστούν βάσει της ηλικίας και της ψυχοσύνθεσης τους. Σταδιακά και προσεκτικά θα πρέπει να εμπλουτίζεται η γνώση τους για την κατάσταση που επικρατεί ώστε να μην βιαστεί η παιδική τους ψυχή.
Παράθεση
 
 
0 #1 Κατερίνα 2011-12-13 00:32 Επειδή πραγματικά είναι δύσκολο να σταματήσει κάποιος σήμερα και να καταναλώνει ασυλλόγιστα αλλά και να θεωρεί αναπηρία το να μην μπορεί να καταναλώνει […], ας θυμόμαστε ότι υπάρχει και μια άλλη, πιο εύκολη αρχή στη διαδικασία ξανα-ανακάλυψης των οικογενειακών ιδανικών που θέλουμε να δώσουμε στα παιδιά μας: Ως οικογενειακό χριστουγεννιάτι κο δώρο μπορούμε να ξεφορτωθούμε την τηλεόραση!!! Εντελώς όμως…και ανεπιστρεπτί… Παράθεση
 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

goneis-Apla-omades-236x236

banner elniplex 236x236

SmileoftheChild 250x250

Πιο δημοφιλή

Επιβαλλόμενες οδηγίες βρεφικής κακοποίησης


Ο Παιδίατρος Στέλιος Παπαβέντσης περιγράφει μια τυπι...

Γιατί έχεις γάλα!


Είμαστε θηλαστικά! Οι νέες μητέρες έχουν πάντα αρκετ...

Δυσκολία στην ανάγνωση ή δυσαναγνωσία;


Πότε η δυσκολία στην ανάγνωση είναι ένα φυσικό στάδι...

Εκδρομή στο δάσος της Μόλας, στην Πάρνηθα


Εδώ και μερικά χρόνια οργανώνουμε τουλάχιστον μια φο...